mag ik bezwaar maken tegen mijn aanslag in een andere taal dan Nederlands

In het Nederlands, want dat verwacht de instantie

Een bezwaarschrift schrijf je in de praktijk in het Nederlands. De wet zegt niet letterlijk dat een bezwaarschrift in het Nederlands moet zijn, maar een instantie mag van je verwachten dat ze je bezwaar kan lezen en begrijpen zonder het zelf te laten vertalen. Nederlands is daarom de gangbare taal, en dat geldt zowel voor een particulier die het niet eens is met een aanslag als voor een ondernemer die bezwaar maakt tegen een besluit over de zaak.

Schrijf je toch in het Engels of een andere taal, dan loop je een risico. De instantie kan je vragen om een vertaling, en dat kost tijd. Die tijd gaat wel af van de termijn die je hebt om te reageren of aan te vullen. Belangrijker dan de taal is vaak wat er precies in een bezwaarschrift moet staan: ook een goed geschreven Engels bezwaar helpt niet als de kern ontbreekt. Twijfel je of je taal geen probleem wordt, dan is het gebruikelijk om in ieder geval de belangrijkste gegevens — je naam, het besluit waar het over gaat en de datum — in het Nederlands te vermelden, ook als de rest in een andere taal is.

Waar dit uit blijkt: de Awb en de Awr

De Algemene wet bestuursrecht regelt de procedure van bezwaar maken, waaronder de termijn van zes weken uit artikel 6:7. Deze wet stelt geen uitdrukkelijke taaleis aan een bezwaarschrift. Bij een belastingaanslag geldt daarnaast de Algemene wet inzake rijksbelastingen, die de basis vormt voor het opleggen en aanvechten van aanslagen. Geen van beide wetten verplicht Nederlands, maar in de praktijk verwacht de Belastingdienst en elke andere instantie een bezwaarschrift dat zij kan beoordelen. Wie twijfelt of de vorm wel klopt, kan bijvoorbeeld nagaan of een standaardbrief van internet gebruiken voor het bezwaar geschikt is, of teruglezen of er al dan niet meteen een reden bij het bezwaar moet staan.