Hoe maak ik bezwaar tegen een aanslag inkomstenbelasting?

Bezwaar maken is een brief binnen zes weken

Bezwaar tegen een aanslag inkomstenbelasting maak je door de Belastingdienst schriftelijk te laten weten dat je het niet eens bent met de aanslag, en waarom niet. Dat kan met een brief, of digitaal via het portaal dat de Belastingdienst daarvoor aanbiedt. In het bezwaarschrift zet je in ieder geval welke aanslag het betreft, met welk onderdeel je het niet eens bent en waarom. Onderaan de aanslag staat meestal aangegeven hoe en waar je bezwaar kunt indienen; staat dat er niet bij, dan lees je wat te doen als de bezwaarclausule ontbreekt.

Denk aan een particulier die een aftrekpost niet terugziet in zijn aanslag, of aan een zelfstandig ondernemer die vindt dat de Belastingdienst zijn ondernemersaftrek onterecht heeft geschrapt. In beide gevallen geldt dezelfde procedure: een schriftelijk bezwaar, binnen de termijn, gericht aan de inspecteur die de aanslag heeft opgelegd. Of het zin heeft om die stap te zetten, hangt af van de inhoud van de aanslag en de onderbouwing die je hebt; meer daarover staat op de pagina over of bezwaar maken zin heeft. Het maakt daarbij verschil of het om een voorlopige of een definitieve aanslag gaat — dat verschil lees je terug op de pagina over het onderscheid tussen een voorlopige en definitieve aanslag.

Waar de termijn van zes weken vandaan komt

De aanslag inkomstenbelasting is een besluit in de zin van de Algemene wet bestuursrecht, en daarmee geldt de algemene bezwaartermijn van zes weken uit artikel 6:7 van die wet. Die termijn start op de dag na de datum die op de aanslag staat, niet op de dag waarop je de aanslag daadwerkelijk leest of opent. De Algemene wet inzake rijksbelastingen regelt hoe de Belastingdienst aanslagen inkomstenbelasting oplegt en welke regels daarbij horen, en de Wet inkomstenbelasting 2001 bepaalt wat er in die aanslag terecht mag komen — welke inkomsten, aftrekposten en heffingen meetellen. Een bezwaar dat na de termijn van zes weken binnenkomt, wordt in de praktijk meestal niet meer inhoudelijk behandeld, tenzij er een goede reden is voor de vertraging.